ضد پیری، که به معنای واقعی کلمه «مقابل پیری» است، به عنوان متوقف کردن یا جلوگیری از پیری تلقی میشود. با این حال، این از نظر علمی امکانپذیر نیست. به تأخیر انداختن پیری و پیر شدن سالم امکانپذیر است؛ بنابراین، هدف باید کند کردن روند پیری و انجام اقدامات پیشگیرانه پیش از بروز افت عملکرد باشد. اگرچه روند پیری در اندامهای مختلف به درجات مختلفی خود را نشان میدهد، اما بر همه عملکردهای ارگانیسم تأثیر میگذارد. بنابراین، روشهای ضد پیری شامل اقدامات احتیاطی در برابر همه عواملی است که به عملکردهای سلولی در اندامهای مختلف آسیب میرسانند. طیف گستردهای از مسائل باید مورد توجه قرار گیرد، از حفظ سلامت سیستم قلبی عروقی، عملکرد مغز، سیستم هورمونی، حواس پنجگانه و عملکردهای جنسی گرفته تا جلوگیری از اختلالات روانی. این امر نه پس از پیری، بلکه با ایجاد نگرشهای بهداشتی مناسب از جوانی به بعد امکانپذیر است.
پیری فرآیندی پیچیده و بغرنج است که بسیاری از قسمتهای بدن ما را تحت تأثیر قرار میدهد. هیچ محصول، قرص یا اکسیری نمیتواند این فرآیند را متوقف یا معکوس کند.
نقل قولی از مونتنی به زیبایی این وضعیت را خلاصه میکند: «ارزش زندگی نه در طول آن، بلکه در کیفیت آن است.»
درمانهای ضد پیری در دسته درمانهای پیشگیرانه قرار میگیرند و هدف آنها کند کردن روند پیری تا حد امکان و کمک به پیری متناسب و سالم بدن به عنوان یک کل است. این درمانها در صورت انجام به صورت حرفهای، شامل بررسی دقیق چرخه زندگی طبیعی و سابقه پزشکی فرد، همراه با آزمایشهای آزمایشگاهی لازم است. سپس این پارامترها برای ایجاد یک برنامه درمانی شخصیسازی شده و ارائه مشاوره دقیق ارزیابی میشوند. با این حال، لزوماً نیازی به مراجعه به موسسات حرفهای برای درمان ضد پیری ندارید؛ میتوان با ایجاد تغییراتی در زندگی خود، پیری را به تأخیر انداخت و به طور سالم پیر شد.
رادیکالهای آزاد
اکسیژنی که از طریق تنفس وارد بدن میشود، همچنین باعث ظهور مواد مضری به نام "رادیکالهای آزاد" میشود که الکترونهای خود را از دست دادهاند. رادیکالهای آزاد با بافتهایی که با آنها مواجه میشوند ترکیب میشوند و آنها را از انجام وظایفشان ناتوان میکنند. این اثر از سن 30 سالگی شروع میشود، در دهه 40 سالگی افزایش مییابد و از دهه 50 به بعد به طور چشمگیری افزایش مییابد و منجر به پیری قابل توجه و ظهور بسیاری از بیماریها میشود. از سوی دیگر، گلیکوزیلاسیون، فراز و نشیبهای کنترل نشدهای را نشان میدهد و باعث میشود قند خون و انسولین به بافتها آسیب برسانند. داشتن یک سیستم آنتیاکسیدانی قوی، اساسیترین نیاز برای زندگی وابسته به اکسیژن است. حتی موجودات تک سلولی نیز اگر مکانیسمهای دفاعی در برابر رادیکالهای آزاد ایجاد نکنند، نمیتوانند زنده بمانند. هر موجود زندهای که با اکسیژن زندگی میکند، سیستمهایی برای خنثی کردن این خطر دارد، اما میزان اثربخشی آنها بسیار متفاوت است. به عنوان مثال، موشها در متوقف کردن رادیکالهای آزاد خیلی خوب نیستند. حمله رادیکالهای آزادی که DNA آنها هر روز در معرض آن قرار میگیرد، ده برابر بیشتر از انسان است. موشها فقط چند سال عمر میکنند. انسانها از این نظر در وضعیت بهتری هستند. ما بیشتر عمر میکنیم.
چه باید کرد؟
بدن سه خط دفاعی دارد که با رادیکالهای آزاد مبارزه میکنند.
• خط اول شامل سیستمهای آنزیمی است. اینها ابزارهای مولکولی هستند که توسط بدن بر اساس اطلاعات موجود در DNA تولید میشوند. این آنزیمها رادیکالهای آزاد را حذف میکنند یا «خارهای» آنها را خنثی میکنند.
• در جبهه دوم، طیف وسیعی از مولکولهای زیستی تولید شده در بدن دخیل هستند؛ این مولکولها با اهدای الکترونهای خود، کمبود الکترون رادیکالهای آزاد را برآورده میکنند. این مولکولها به عنوان خنثیکنندههای رادیکالهای آزاد خارج سلولی شناخته میشوند. آنها با فدا کردن خود، یک الکترون به مولکولهایی میدهند که در داخل سلول حیاتی هستند.
• آخرین خط دفاعی توسط مواد مغذی تشکیل میشود - موادی که بدن از منابع خارجی به دست میآورد. این نیروهای مکمل با فدا کردن خود عمل میکنند. آنزیمهای گروه اول بخشی از عملکرد طبیعی بدن ما هستند؛ اگر به دلیل عوامل خارجی (بار سمی انباشته شده از طریق سیگار کشیدن، تنفس هوای آلوده، استرس) ناکافی شوند، ممکن است لازم باشد آنها را با روشهایی مانند اوزون/اکسیژن درمانی که در دسته درمانهای بیواکسیداتیو قرار میگیرند، تکمیل کنیم.
این آنزیمها هزار برابر مؤثرتر از مواد مغذی و بیوشیمیایی (مانند ویتامینها) در گروه سوم هستند که با قربانی کردن خود عمل میکنند. به عنوان مثال، ویتامین E یک الکترون را برای ارضای یک رادیکال آزاد که در حالت گرسنگی درنده قرار دارد، از دست میدهد و در واقع خود به یک رادیکال آزاد تبدیل میشود.
منبع آرشیوی
مقاله اصلی را از سایت قدیمی باز کنید.
← همه مقالات