کلوئید، رشد بیش از حد بافت فیبری هنگام ترمیم زخم پوستی یا زخم پس از جراحی است. کلوئید به صورت یک توده نامنظم، سفت و الاستیک روی پوست ظاهر می‌شود که معمولاً به رنگ صورتی، قرمز یا هم‌رنگ پوست است و معمولاً حدود یک سال پس از بهبود زخم ایجاد می‌شود. کلوئیدها می‌توانند پس از آکنه، اعمال جراحی، واکسیناسیون، سوختگی، آبله مرغان یا حتی نیش حشرات ایجاد شوند.
این بیماری بیشتر بین سنین ۱۰ تا ۳۰ سالگی رخ می‌دهد. افرادی که پوست تیره دارند و آفریقایی‌تبار هستند، احتمال بیشتری برای ابتلا به کلوئید دارند. شایع‌ترین نواحی بدن برای کلوئید، جلوی سینه، شانه‌ها، پشت، چانه، گوش‌ها و ساق پا است.
درمان:
کلوئیدها برای سلامتی مضر نیستند، اما ظاهر و پتانسیل رشد آنها می‌تواند برای بیمار آزاردهنده باشد. درمان‌های اصلی عبارتند از:
۱. تزریق کورتیکواستروئید داخل ضایعه (تزریق کورتیزون به داخل کلوئید با استفاده از سوزن‌های نوک باریک)
۲. کرایوتراپی (انجماد درمانی با نیتروژن مایع)
۳. کرم‌ها و پانسمان‌های حاوی سیلیکون.
در میان درمان‌های موجود، تزریق کورتیزون به داخل کلوئید نسبت به سایر روش‌های درمانی ترجیح داده می‌شود زیرا منجر به مثبت‌ترین نتایج می‌شود و در عین حال حداقل جای زخم را باقی می‌گذارد.
منبع آرشیوی
مقاله اصلی را از سایت قدیمی باز کنید.
← همه مقالات